Mijn ontwikkeling

Jarenlang werkte ik vooral vanuit ontspanning en lichaamswerk. Ik leerde mensen verschillende manieren om spanning te herkennen en los te laten en om meer contact te maken met hun lichaam. Dat werk doe ik nog steeds met veel plezier.

​

Ik merkte wel dat ik vaker vragen kreeg over lichamelijke klachten.

Waarom blijft pijn terugkomen? Waarom krijg ik steeds meer klachten? Waarom kan iets de ene dag wel pijn doen en de andere dag niet? En waarom voelt het als of ik de verbinding met mijn lichaam kwijt raak?

​​

Tijdens mijn opleiding tot Pain Reprocessing Therapy Coach en mijn verdere studie van boeken, wetenschappelijke bronnen en andere opleidingen kreeg ik steeds meer antwoorden.

​

En vooral kreeg ik ontzettend veel aha-momenten over mezelf.

Ik ontdekte hoeveel ik zelf vanuit angst reagerde, terwijl ik dacht dat ik gewoon goed voor mezelf zorgde.

Pijn, druk, spanning. Altijd leek er iets mis te zijn met mij en ik ging automatisch nadenken over wat het betekende. Ik had allerlei overtuigingen over wat ik wel en niet moest doen om me beter te voelen. Ik ging situaties, voedingsmiddelen en bewegingen vermijden. Wilde de controle terug over mijn lichaam. Wilde een verklaring en een oplossing.

​​

Toen ik begreep dat ook dát allemaal informatie is voor mijn zenuwstelsel, veranderde voor mijn gevoel alles.

​​

We reageren zo vaak automatisch op emoties en lichamelijke sensaties die we liever niet willen voelen. Zonder dat we het doorhebben, worden ook die reacties onderdeel van het patroon.

​​

Ik leerde dat ik bij langdurige klachten niet altijd hoef te weten waar ze vandaan komen. En dat pijn niet automatisch betekent dat er iets beschadigd is.

​​

Ik begon mezelf steeds vaker te betrappen op gedachten als:

Dit komt omdat ik...
Dit gebeurt altijd als ik...
Ik moet oppassen met...

​

​Wanneer ik nu iets voel, hoef ik niet meteen te zoeken naar een verklaring. Ik kan het opmerken zonder er direct van uit te gaan dat er iets mis is.

Wat er voor mij veranderde

Langzaam verdwenen veel van de kleine angsten die zich rondom lichamelijke signalen hadden opgebouwd.

Ik ontdekte dat spanning niet hetzelfde is als pijn.

Dat spierpijn niet automatisch betekent dat ik te veel heb gedaan.

Dat een slechte nacht niet hoeft te betekenen dat ik de volgende dag duizelig word.

En dat een maaltijd die ik als 'ongezond' beschouwde niet automatisch buikpijn hoeft te veroorzaken.

​​

En soms gebeurt het natuurlijk wél. En dat is ook oké.

​​

Ik heb rugpijn ervaren tijdens het staan, terwijl lopen geen probleem was.

Ik heb hoofdpijn gehad bij koud weer en pijn in mijn onderarm tijdens het typen.

​

Van sommige klachten weet ik inmiddels waar ze ooit begonnen.

Van andere niet.

En dat hoeft ook niet meer.

​​

Als ik nu iets voel, hoef ik niet meteen een verklaring te vinden.

Ik weet dat mijn zenuwstelsel allerlei informatie verwerkt en daar een inschatting van maakt: is er bescherming nodig?

​​

Ik praat nu anders met mijn lichaam.​​

Ik hoor je. Bedankt dat je mij wilt beschermen. Ik ben oké.

​​

Soms verandert een klacht dan snel. Soms niet.

Maar het belangrijkste verschil is dat ik er niet meer bang voor hoeft te zijn.

​​

Ik heb mijn vrijheid teruggekregen.

Ik ga weer sporten, naar concerten en uit eten.

​​​

Een lichamelijk signaal hoeft voor mij niet meer iets te zijn waar ik bang voor moet zijn of dat ik zo snel mogelijk moet oplossen.

Achteraf zie ik dat mijn lichaam me niet tegenwerkte. 

En dat is ook wat ik je in mijn begeleiding graag wil meegeven.